Dla przykładu kilka liczb z działalności Sądu Biskupiego we Włocławku. Średnio na rok wydajemy około 45-55 wyroków, przy czym ilościowy stosunek wyroków pozytywnych i negatywnych jest różny, zwykle jednak z przewagą pozytywnych. Jeżeli chodzi o tytuły spraw, to np. w roku 2000 na 26 zakończonych spraw z tytułu symulacji całkowitej i częściowej, 11 było pozytywnych, a 15 negatywnych. Z tytułu podstępnego działania na 9 spraw, 4 były zakończone pozytywnie, a 5 negatywnie. Natomiast z niezdolności psychicznej do podjęcia istotnych obowiązków małżeńskich na 33 sprawy, 20 zakończyło się wyrokiem pozytywnym, a 13 negatywnym. Podobnie było w roku 2001 - z tytułu symulacji 16 spraw było wyrokowanych pozytywnie, a 22 negatywnie. Z tytułu przymusu - 2 sprawy zakończone negatywnie. Z tytułu podstępnego wprowadzenia w błąd 4 były zakończone pozytywnie, a 8 negatywnie. Z in capacitas, czyli niezdolności psychicznej do małżeństwa aż 32 sprawy były zakończone wyrokiem pozytywnym, a 18 negatywnym. Należy tutaj dodać, że niektóre sprawy były prowadzone z dwóch, a nawet trzech tytułów, dlatego kwalifikacja prawna co do poszczególnych tytułów, z których prowadzone były procesy o nieważność małżeństwa, jest wyższa niż ogólna liczba spraw rozpatrywanych w danym roku przez Sąd włocławski.
Fakt, iż tak wiele spraw toczy się z niezdolności psychicznej i tak wiele z nich kończy się pozytywnie, z jednej strony może budzić zadowolenie, że rozwiązuje się tym ludziom poważny problem ich życia, że mogą swoje życie układać na nowo, również w sensie kościelnym. Z drugiej jednak strony może przygnębiać fakt, że tyle w naszym świecie jest patologii - nie tej przenoszonej dziedzicznie, jak w wypadku chorób psychicznych, ale tej wypływającej z nieumiejętnego kształtowania osoby ludzkiej, z braku miłości i akceptacji w wychowaniu rodzinnym i społecznym, z zetknięcia się w bardzo młodym wieku z gwałtem, przemocą i zbrodnią. Rysuje się tu nowe wyzwanie dla chrześcijańskich rodzin, dla Kościoła i duszpasterzy, by ratować człowieka przez wychowanie i kształtowanie go do cywilizacji miłości.
Konkludując, należy stwierdzić jednoznacznie, iż mówienie o tzw. "rozwodach kościelnych" czy "unieważnienie małżeństwa" jest nieporozumieniem wobec niepodważalnej prawdy o nierozerwalności małżeństwa sakramentalnego, ważnie zawartego i dopełnionego. I tu właśnie znajduje się również dziedzina ogromnej pracy duszpasterskiej, mającej na celu uświadomienie ludziom wierzącym, że nie ma w Kościele rozwodów, że w sądzie kościelnym nie unieważnia się małżeństwa - bo to sugerowałoby, że kiedyś było ono ważne, ale stwierdza się nieważność małżeństwa od samego początku. Stąd, czymś zupełnie różnym od rozwodu jest stwierdzenie nieważności danego związku w oparciu o udowodnienie defektu woli lub zdolności któregoś z nupturientów, istniejącego w momencie zawierania małżeństwa. Tym właśnie udawadnianiem istnienia owych defektów i wad oraz niezdolności w momencie zawierania małżeństwa zajmują się kanoniczne procesy o nieważność małżeństwa, gdyż jak mówi kan. 1060: "małżeństwo cieszy się przychylnością prawa, dlatego w wątpliwości należy je uważać za ważne, dopóki nie udowodni się czegoś przeciwnego". I tu z kolei, w dziedzinie procesów o stwierdzenie nieważności małżeństwa, dokonał się pewien postęp, gdyż prawo kanoniczne stale stara się nadążać za życiem i rozwojem nauki o człowieku. Najdobitniejszym tego przykładem może być wprowadzenie do Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r. omawianego wyżej kan. 1095 n. 3, mówiącego o niezdolnościach psychicznych do budowania prawdziwego małżeństwa, o niezdolnościach, które są smutnym symptomem naszych czasów. Wobec tych nowych rzeczywistości, Kościół dostosowuje do nich swoje prawo, aby lepiej rozwiązywać ludzkie problemy i spełniać ostateczny cel prawa w Kościele, jakim jest zbawienie dusz (zob. kan. 1752).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz